Afgelopen week kwamen er nog wat herinneringen naar boven aan de hand van aflevering 8. Daarom een éxtra blog naar aanleiding van deze aflevering. Sommige dingen lijken zo eenvoudig als je ze ziet op tv, maar schijn bedriegt. Neem bijvoorbeeld het vinden van klei. In aflevering 8 zie je hoe ik ermee aan de slag ga, maar wat je niet ziet, is de tijd en moeite die eraan voorafging. Het vinden van klei was geen toeval, het was een kwestie van observeren, voelen en geduldig afstemmen op het land.
Met Blote Voeten
Ik liep vaak door de rivier, mijn blote voeten speurend naar de juiste substantie. Klei heeft een specifieke zachtheid en gladheid die je met schoenen nooit zou kunnen waarnemen. Op een dag, terwijl ik kleine visjes observeerde, viel me iets op. Ze waren beter zichtbaar tegen een lichtere, grijsachtige ondergrond. Dit bleek de klei te zijn waar ik naar op zoek was. Door naar de vissen te kijken en hun gedrag te bestuderen, bracht de natuur me precies naar de plek waar ze geboren worden en waar ze uiteindelijk weer hun eieren leggen. Een prachtig voorbeeld van hoe observeren en geduld samenwerken in de wildernis.
Warme Voeten Houden met Gevilte Laarsjes
Een ander aspect dat in de aflevering naar voren kwam, is hoe belangrijk warme voeten zijn in barre omstandigheden. Waar anderen last begonnen te krijgen van de kou, had ik daar nauwelijks last van. Mijn geheim? Gevilte laarzen, speciaal gemaakt om in mijn barefoot schoenen te passen. Mijn schoenen waren bewust een maat groter gekozen, zodat de wollen laarsjes er precies in pasten. Elke avond haalde ik ze eruit en droogde ik ze bij het vuur, zodat ik de volgende ochtend weer met warme voeten kon beginnen.
Ik zag dat sommige mededeelnemers, zoals Anton, worstelden met koude voeten. Het zou kunnen dat zijn laarzen aan de binnenkant een keer vochtig zijn geworden, maar dat weet ik niet zeker, dat zal ik nog eens aan hem vragen. Eenmaal koude voeten zijn dan ook erg lastig om weer op te warmen. Mijn aanpak om droog en warm te blijven heeft me echt geholpen om energiek en comfortabel te blijven, terwijl ik volledig in contact met de natuur was. In deze video op Instagram laat ik mijn gevilte laarsjes zien en vertel ik erover.
Cyclus, cyclus en nog eens Cyclus
Mijn ongesteldheid was ook iets waar ik mee te kampen kreeg in het wild, dat is nou eenmaal een cyclus die doorgaat. Ik vertrok al menstruerend, niet het handigste moment, en tot mijn verbazing werd ik maar twee weken later alweer ongesteld. Ik denk dus dat mijn lichaam een beetje van slag was, maar het gaf niet. Het was gelukkig ook niet de eerste keer voor mij in het wild, dus ik had er al een oplossig voor. Aan mijn mand had ik twee gevilte lapjes gehangen, die ik vulde met sphagnum, een natuurlijk antibacterieel en super absorberend mos. Dit zorgde ervoor dat het voor mij wat prettiger was, en gaf me ook het gevoel dat ik iets kon teruggeven aan de natuur. Mijn bloed werd letterlijk weer onderdeel van de aarde, van de cyclus van het leven.
Ik schreef al eerder een blog over menstrueren in het wild en het gebruik van veenmos (sphagnum). Je leest er hier meer over.
Emoties Toelaten
Het missen van Tric en de meiden werd zwaarder naarmate de dagen verstreken. Maar ik zie wel veerkracht, dat voelde ik ook, juist door de emoties toe te laten. Dat is iets wat de wildernis me keer op keer leerde: accepteren wat er is, en de schoonheid blijven zien. De plek, de ervaring, de kans om daar te mogen zijn, dat gaf me kracht.
Mijn Kledingkeuze
Ik wist van tevoren dat mijn keuze voor natuurlijke materialen als wol, vacht en leer niet de lichtste of droogst mogelijke optie was. Maar het ging me niet alleen om praktisch gemak. Ik wilde zo dicht mogelijk bij de natuur staan, en synthetische materialen hoorden daar simpelweg niet bij. Daarnaast heeft wol een warmte die geen enkel synthetisch materiaal kan evenaren, en mijn gewaxte katoenen poncho hield me droog wanneer dat nodig was. Ik wist ook van te voren dat ik daar geen bergtocht ging doen, dus als mijn kleding wat zwaarder zou worden dan zou dat me niet heel erg tegenhouden. De kleine expedities die ik deed gingen prima met mijn kleding. Mijn filosofie: als je bewust kiest voor natuurlijke materialen, leer je ermee werken in plaats van tegen ze te vechten.
