In mijn vorige blog beschreef ik het al: ik had me hier maanden op voorbereid, maar bracht kennis en kunde van jaren en jaren oefenen in het wild mee. Ik had daardoor een helder beeld voor me van hoe ik wilde deelnemen aan ALONE. Als ik mee zou doen, zou het zo primitief mogelijk zijn, met zo veel mogelijk natuurlijke spullen en materialen. Dat was voor mij de juiste manier om te verbinden met het land. Ik had al behoorlijk veel gemaakt. Een hele set kleding (jurk en broek) van buckskin (gelooide hertenhuid) en een gevilte wollen jas, polswarmers en beenwarmers van hazenvacht en een hoofdband van wasberenvacht, Dat ik die kleding mee had ging niet zonder slag of stoot… We gaan nog ietsje verder terug in de tijd, naar de Steentijd.
Wat, de Steentijd? Jazeker. Afgelopen zomer gaf ik les op Litihica een ‘gathering’ met de Steentijd als inspiratie. Ik had al mijn zelfgemaakte leren en wollen kleding voor de gelegenheid meegenomen. Mijn goede vriend Anton (ja precies die van ALONE) was daar ook. Aangezien ik door zou reizen naar Zweden en Noorwegen, had Anton aangeboden de spullen mee naar Nederland te nemen. Ik zette mijn tas met kleding in de auto, maar het vertrek ging wat haastig en onrustig. Bij aankomst in Nederland was de tas met kleding helaas weg. Paniek alom. De volgende dagen van mijn vakantie was ik bezig met rondbellen naar mensen, maar niemand had de tas gezien. Ik baalde enorm, want dit waren de spullen die ik zo graag mee wilde nemen naar ALONE. Tric, mijn partner, zat in een oplossingsgerichte modus en suggereerde dat ik altijd nog een nieuw outfit kon halen bij de Bever…in geval van nood. Dat paste alleen echt niet bij mij en gaf dus ook geen rust want dit was de essentie van mijn deelname. Mijn kleding, mijn uitrusting, is een uiting van wat ik belangrijk vind. Juist die kernwaarden van mezelf wilde ik uitdragen en ik wilde het op die manier proberen. In het moment was het voor mij heel duidelijk: als ik het niet op die manier kan doen, dan ga ik niet. Was het koppigheid? Die nacht hield het me bezig en begon ik toch een plan te ontwikkelen in mijn hoofd. Ik zou er amper tijd voor hebben, maar zou thuis een nieuw pak maken van alle huiden die ik nog had liggen. De tas werd uiteindelijk gevonden maar een nieuwe koers was gezet. Bij onze zeiltocht met de familie stonden Tric en de kids vooral aan het roer, zodat ik door kon naaien. Ik was ontzettend gemotiveerd, en zo zie je maar weer waar zo’n mindset je soms kan brengen. Het was super krap allemaal, en dan lukt het toch! Zo maakte ik een overall, een nieuwe gevilte jas en een bodywarmer van wasbeerhuiden. Op de foto’s die zijn gemaakt zie je mijn outfit natuurlijk in volle glorie. Interessante lessen begonnen dus al voor vertrek maar kwam ik tijdens het programma ook tegen. Soms neemt het leven zo’n onverwachte wending dat je even achter je oren krabbelt. Vaak is de uitkomst dan nog een stuk bijzonderder dan je had verwacht!
Hieronder zie je de outfit in volle glorie…
