*Een kleine waarschuwing: deze blogpost bevat spoilers. Als je aflevering vijf nog niet hebt gezien dan kun je beter nog even niet verder lezen*

De vijfde aflevering van ALONE heeft me geraakt. Deze keer niet mijn eigen strijd met het leven in de wildernis, maar die van de anderen. Het vertrek van Govert en Marly is me bijgebleven. Ze raken de kern van wat ons drijft als mensen: liefde, honger, en de kunst van overleven.

“Ik vertrek voor de liefde, en dat is een verdomd goeie reden!”

Deze uitspraak van Marly, uitgesproken met zoveel kracht en kwetsbaarheid, mag van mij in steen gebeiteld worden. Is er een betere reden om een avontuur te beëindigen dan voor de liefde? Terwijl Marly haar keuze maakte, zag ik ook Govert worstelen met iets wat iedereen in zo’n situatie kan overvallen: de honger.

Het was indrukwekkend om te zien hoe hij daar mee omging, met humor en een flinke dosis zelfreflectie. Terwijl ik kijk en meeleef, voelde ik zijn honger bijna fysiek. Ironisch genoeg zat ik op dat moment een handje pinda’s naar binnen te werken. Wat me vooral opviel, was de authenticiteit van deze momenten. Marly en Govert zijn op hun eigen manier helden, omdat ze ons laten zien dat er niets mis is met toegeven aan wat je voelt, of dat nu liefde is of pure menselijke behoefte. De één misschien prangender dan de ander, maar beiden kun je als mens uiteindelijk moeilijk zonder.

Het Feestje in Mijn Vis

Zij namen afscheid, en ondertussen kwam ik zelf in aanraking met wat je een ‘probleem’ zou kunnen noemen. Althans, het is maar hoe je het bekijkt. Mijn vissen waren het toneel geworden van een… feestje?

De vissen die ik aan het drogen was, en die ik met zoveel zorg en aandacht had gevangen en voorbereid, begonnen ineens te bewegen. Maden. Sommige grote filets hadden maden. De bromvliegen die soms langs kwamen hadden blijkbaar toch eitjes gelegd in de vissen, en die eitjes waren uitgekomen. Mijn avondmaal had zich wat ‘uitgebreid’ om het zo maar te zeggen.

Maden als voedsel

Weggooien? Het is niet eens in me opgekomen! Eten weggooien is geen optie als je in een situatie zit waarin voedsel je overleving bepaalt. En soms zijn de maden ook het enige wat er nog te eten is. Dus, ik at de vissen op. Met maden en al. Ik bedoel, wat zijn maden eigenlijk anders dan een bron van extra eiwitten, toch? Het is eigenlijk ook gewoon natuur. Er waren piepkleine eitjes gelegd in mijn verse vis in een behoorlijke schone omgeving, die zich vol hadden gevroten tot maden met dezelfde vis die ik ook ging eten. Geen probleem dus, want dit is echt wel anders dan de maden die je vindt op een afvalhoop.

Sommige stukken van de vis heb ik gebakken en werkte ik makkelijk weg. Andere stukken? Daar kauwde ik gewoon wat harder op. De gedachte is niet bepaald smakelijk, maar het was onderdeel van mijn proces om echt samen te werken met wat het land me gaf. Ik kon er best nuchter onder blijven. “Ook dit is voedsel dus doorkauwen Daan,” zo gingen mijn gedachten. Zo logisch, vis voedde mij, en de maden voedden zichzelf met de vis. Daar is niet heel veel geks aan, maar ik weet niet of meer mensen het met mij eens zullen zijn.

Overleven is Loslaten

Het leven in de wildernis is een constante dans tussen loslaten en vasthouden. Loslaten wat je dacht nodig te hebben, comfort, perfectie, controle, en vasthouden aan wat er echt toe doet: je kracht, je instincten, en je vermogen om je aan te passen.

De maden in mijn vis waren in die zin net een metafoor. Ik werd er steeds aan herinnerd dat alles in de natuur een rol heeft en alles in beweging is. En als je je daaraan kunt overgeven, wordt zelfs een bord vol maden een moment van dankbaarheid.