In aflevering zes van ALONE sta ik stil bij de keuzes die ik maak. Soms praktisch, soms emotioneel, maar altijd vanuit verbinding met het land. Van het bouwen van een hut met natuurlijke materialen tot het omgaan met onverwachte bezoekers, er is weer veel te bespreken.
Een Hut Gebouwd op Visie
“If it’s not in your vision, don’t make no decision.” Dit zinnetje van Lyn Collins bleef maar door mijn hoofd spelen terwijl ik mijn hut aan het bouwen was. En ik luisterde ernaar. Ik wilde niet overhaasten, maar echt de tijd nemen om iets te maken dat klopte. Voor mij én voor de plek waar ik woonde. Mijn hut moest zo natuurlijk mogelijk zijn, en dus begon ik met materialen die ik in de natuur vond: boomwortels voor touw, dennenappels als bevestigingspunten en boomstammen voor het frame. Het bouwen van een A-frame debris hut is iets waar ik altijd plezier aan beleef. Maar hier kwam ik voor een keuze te staan: gebruik ik het plastic dat we hadden meegekregen en waarmee ik de omgeving verder niet zou aantasten, of plunder ik de humuslaag van het bos om mijn hut te isoleren?
De afweging was pittig. Enerzijds wilde ik puur blijven, anderzijds wist ik dat ik met plastic het bos meer intact zou laten. Ik koos voor het plastic, maar niet zonder dat stemmetje in mijn hoofd dat zich afvroeg of ik daarmee niet gewoon een last elders creëerde. Het voelde alsof ik een compromis sloot tussen mijn waarden en de praktische eisen van overleven. De hut viel eerst om. Maar net als in het leven geldt: als iets niet werkt, probeer je iets nieuws. Ik vond een oplossing en bouwde door. Het voelde goed om vanuit die rust en focus iets op te bouwen waar ik me veilig voelde.
Beren op de Grond, Maar Niet op de Weg
Op een rustig moment tijdens het bessen plukken werd ik verrast met een grote hoop stront. Letterlijk, echte berenpoep! Ik was verbaasd dat ik niet echt angst voelde. In mijn gewone habitat thuis deel ik nergens het terrein met beren, maar hier ineens wel. Ik zag al wel dat het twee weken oud was en bedacht me dat de beer waarschijnlijk wel weg zou zijn, ook door alle rook. Misschien omdat ik me zo verbonden voelde met het land. Toch, en dit zag je niet in de aflevering, hield ik mijn pan en zaag dicht bij mijn bed, je weet namelijk maar nooit. Mocht ik iets groots horen komen in de nacht, dan zou ik gewoon met de zaag op de pan beginnen slaan en zo veel geluid maken dat de beer banger zou zijn voor mij dan ik voor de beer.
Mijn Verdriet Voelen
Door de aflevering heen voelde ik weer dat ik rond dit punt zeker verdriet voelde om het missen van mijn gezin. Mijn kinderen, mijn familie, ze waren ver weg. In mijn dagelijks leven zou ik naar manieren zoeken om mezelf hiervan af te leiden, maar in het wild deed ik dat niet. En dat was oké. Hier had ik er de tijd en ruimte voor. Dat was juist mooi. Ik liet het verdriet toe en voelde het volledig.
De Deal met Bomen
Met de bomen waarmee ik omringd was maakte ik een deal. Zij gaven me wortels om te bouwen, en ik gaf ze mijn plas terug. Het klinkt misschien gek, maar het voelde als een eerlijke uitwisseling. Urine bevat water, stikstof, fosfor en kalium: allemaal stoffen die planten helpen groeien. Bomen en planten kunnen dit zelf niet aanmaken. Dus hoe donker of koud het ook was, ik liep bewust naar buiten naar de bomen toe om mijn deel van de afspraak na te komen.
Gratis Webinar 15 januari
Om jou een wilde start van het jaar te laten maken organiseren we op 15 januari van 19.00-20.20 uur een de live webinar “’t Wordt een Wild Jaar” waarin ik meer vertel over verwilderen en er ruimte is voor al jouw vragen omtrent ALONE en verwildernis. Meld je via deze weg aan, en je krijgt binnenkort een link toegestuurd.
